Em demanava l’altre dia un alumne el significat de la paraula buit, l’absència de matèria, o quantitat de matèria per unitat de volum inferior a un cert valor. Un horror vacui és la sensació que es té quan per raons de força major, el naiximent d’un fill, Ander, en qüestió d’hores o dies, crec que ho és, justifica el no anar-hi a la boda d’un amic que coneixes des de que tenies 6 anys.

Així que hui, en escassos minuts, ens devíem reunir almanco 4 dels coguts que contribuïm a l’escalfament de cap que és el blog. Espere que el dimarts a Palma siguem 1 més els reunits.

Com a Javi sé que li agrada molt la literatura li regale esta resposta d’un ex-futbolista que desconeixia les seues aficions literàries. No sé si ell s’identificara en la resposta però no li costara molt trobar un absent conegut:

Cuando en la soledad de las concentraciones usted disfrutaba con la lectura de César, Cioran, Mario Vargas Llosa, Borges…, ¿le veían como un «bicho raro»?

-Yo creo que en la literatura todo aquello que es sospechoso de poco control siempre inspira mucho recelo. No es que me pasase a mí, yo creo que le pasa a todo el mundo. No le ocurre solamente a la gente del fútbol con la gente del fútbol que lee. Cualquier persona que vaya con un libro en la mano o debajo del brazo, y que dé muestras de ensimismamiento o de estar en otro mundo que no tiene nada que ver con la realidad cotidiana, siempre parece que es sospechoso, o sea, que no se sabe muy bien por dónde va. Yo he llevado muy bien mi condición de tipo algo extravagante, y nunca le he prestado mayor importancia porque para mí jugar al fútbol o leer han sido las dos caras de una misma inquietud: hacer algo creativo, algo que me llenaba de satisfacción.

Que ho passeu molt bé i tot vaja bé!!!

P.D.: Com ho llegireu després espere que tot haja anat molt bé.